ENCOD BULLETIN 84

In Italië is de oorlog tegen drugs nogal effectief bij het hardhandig aanpakken van bepaalde bevolkingsgroepen, o.a. ook in onze gevangenissen en in ons strafsysteem. De Fini-Giovanardi – wet van 2006 heeft elk beleidsverschil tussen heroïne en cannabis afgeschaft. Deze laatste substantie is het grootste doelwit van justitie en vertegenwoordigd 70% van alle ingestelde drugzaken. De schandaalfoto’s van de slachtoffers van de mishandelingen van druggebruikers zijn ondertussen overal ter wereld opgedoken in de media en de moeilijke situatie van slachtofferfamilies is nu een belangrijk deel van onze politieke actie. Daarbij staat ons gevangenissysteem onder enorme druk en grote delen van Italië horen tot de invloedsfeer van criminele organisaties.

Dit zijn waarschijnlijk de belangrijkste motieven voor de Italiaanse drugbeleidshervormers om de 55ste jaarlijkse VN-vergadering van de Commissie voor Verdovende Middelen (van 10 tot 16 maart in Wenen) te zien als het begin van een reis voor de mensheid naar het einde van de prohibitionistische wereld.

Nu is duidelijk dat de mensen die zich verzetten tegen de onheilspellende beweging in onze wereld precies die mensen zijn die deze trend kunnen ombuigen en deze kritische massa kan een meerderheid worden. Tenslotte heeft onrechtvaardigheid een naam gekregen: het Weense International Center in de Wagramstrasse. Democratie in het drugbeleid is opgegeven door de meeste overheidsinstellingen, inclusief de Europese Unie en de Verenigde Naties. Drugbeleid is verworden tot een ‘bewijsvrije zone’.

Mijn land werd recent getroffen door een soort coup d’état die ons democratie heeft uitgehold, ons land onder toezicht plaatste van de Europese Centrale Bank en een regime installeerde met een shock-economie gecontroleerd door verboden, de farmagiganten, het Vaticaan en andere grote machtsblokken.

Italië lijkt niet in staat om de vele dilemma’s, waaronder de overvolle gevangenissen. De uitvoerende macht wil één van de grootste drugmarkten niet normaliseren. Volgens prof. Marco Rossi van de universiteit van Rome zou dit nochtans een ernstige bijdrage kunnen opleveren voor het begrotingsevenwicht. Maar zo’n maatregel is wellicht te redelijk voor een regering die een voorstel om tienduizenden winstzoekende katholieke instellingen te belasten onder de mat veegt terwijl grote aantallen gevangenen van de oorlog tegen drugs leven op 3,5m² celoppervlak, zowat de helft van waar zij rechts op hebben.

Angst is één van de machtigste wapen van het systeem. In Italië werd dit het “virus dat ziekte en winst genereert” dankzij 4000 nieuwe HIV besmettingen. Deze gesel is een gouden kans voor de farma-industrie, die door dr. Agnoletto van de Italiaans Aids Liga Lila werd veroordeeld in de pers voor haar ostentatief negeren van schadebeperkende maatregelen in de jacht op steeds grotere winsten.

Het komt uiteindelijk niet als een verrassing dat veel NGO’s betrokken waren bij deze praktijken en dat internationale drukkingsgroepen de benoeming van Andrea Riccardi tot Minister voor Integratie en Drugbeleid in de nieuwe Italiaanse regering mogelijk maakten. Hij lijkt geknipt voor de rol als stichtend lid van de St.-Egidiusgemeenschap, de informele zetel van de Verenigde Naties in Rome en internationaal bekend voor haar grote betrokkenheid in Afrika.

Zijn bedrijf lanceerde het project Dream, Drug Enhancement Against Malaria and Malnutrition, dat in Malawi jongens besneed in een daarin gespecialiseerd centrum. Zij beweren dat deze besnijdenissen het risico op HIV-besmetting met 60% verminderen. “Kinderen vandaag besnijden resulteert in meer dan de helft minder besmettingen morgen.”

Wie de feiten kent, weet echter dat de meest voor de hand liggende strategische middelen voor preventie bewust genegeerd worden door de katholieke kerk en dat er jaarlijks 5,8 miljoen mensen besmet worden met HIV of sterven aan Aids, ook door de inspanningen van de katholieke kerk om het taboe op deze onderwerpen in stand te houden.

Volgens Dream is de besnijdenis “nog een stuk van de puzzel voor het opvoeden van een gezonde generatie in een toekomst waarin HIV besmetting is uitgeroeid”. Dit klinkt erg als de andere geloofsgebonden programma’s die de steun van de Gemeenschap genieten op hoge VN-vergaderingen.

Interessant wordt het echt als blijkt dat de beweerde verbetering of het verkopen van pillendoosjes gepaard gaat met “gewapende steun”. Volgens het dagblad “Il Manifesto” is “Riccardi erin geslaagd wapens en solidariteit met elkaar te verbinden door Italiaanse ondernemers de toestemming te geven om grote hoeveelheden wapens te verkopen aan de landen die humanitaire hulp krijgen. Deze samenwerking geeft de oorlogsindustrie het lef om te beweren dat “solidariteit werkelijk geen grenzen kent, zij het geografisch, politiek of religieus.”

Het project wordt ook gefinancierd door de grote banken die betrokken zijn in wapenhandel en wordt verder gesponsord door Glaxo, Boehringer, Merck en Farmindustria. Zij maakten allemaal deel uit van de groep bedrijven die een proces aanspanden tegen Zuid-Afrika toen dat land plaatselijk bedrijven aanmoedigde om goedkope Aidsmedicijnen te produceren.

Het geval van Italië en zijn relatie met Afrika toont aan dat de drugoorlog met alle zogenaamde onbedoelde neveneffecten en belangenverstrengeling van internationale samenwerking, de farma-industrie en de oorlogsindustrie lijden en pijn in de wereld verhogen en de oorzaken niet bestrijdt.

Door Enrico Fletzer