ENCOD BULLETIN 78

Ik dacht dat ik met mijn 30jarige ervaring op gebied van recreatief en later medicinaal cannabis gebruik redelijk goed op de hoogte was van het politieke reilen en zeilen in binnen en buitenland op gebied van cannabis.

Ocharme ik , toen ik lid werd van TUP (Trekt uw Plant) Belgie en later het bestaan van ENCOD ontdekte, waarvan ik ondertussen deel van mag uitmaken, moest ik tot mijn spijt toegeven hoe naief en onwetend ik wel was.

En met mij miljoenen anderen.

Als beginneling in de organisatie wil ik het graag eens hebben over zaken die de meesten van jullie wellicht niet verwachten van een maandelijks bulletin.

Allereerst wil ik mijn grote bewondering en respect uitdrukken voor de duizenden, misschien wel tienduizenden mensen en organisaties die zich al jaren inzetten om met volle overtuiging hun belang te verdedigen, maar meer dan dat, hun recht en dat van hun medemens op te eisen. Ieder op zijn of haar eigen manier.

Het thema dat ons bezighoudt is drugs, en de rechten van alle slachtoffers van de “war on drugs”: zij die opgesloten zitten, die leven met HIV/AIDS, die door het drugsverbod gecriminaliseerd worden.

De afgelopen maand heb ik veel rapporten en dossiers doorgenomen met het doel een beter inzicht te krijgen over wat er allemaal gaande is in de politieke discussie over drugs, niet alleen binnen Europa maar wereldwijd.

In veel dossiers waarin drugs ter sprake komen, neemt het thema “volksgezondheid” een belangrijke plaats in. Voorstanders van het drugsverbod beroepen zich op de schade die drugs zouden veroorzaken aan de volksgezondheid. Echter, de ervaring wijst uit dat de juist het feit dat drugs illegaal schadelijk zijn voor de volksgezondheid, en dat maatregelen om de volksgezondheid te beschermen gedwarsboomd worden door het drugsverbod.

Vele mensen en organisaties zijn wereldwijd al vele jaren bezig om te communiceren en debatteren over de te volgen strategie om de verschillende overheden, nationaal en internationaal , te overtuigen van het nut van legalisering en om criminalisering, stigmatisering en marginalisering te stoppen. Met andere woorden: om een einde te maken aan de “war on drugs”.

Deze mensen proberen een effectief en goed werkend drugsbeleid voor te stellen waarin de aandacht uit gaat naar preventie, informatie, transparantie en controleerbaarheid, om maar een paar punten te noemen. En dit reeds vele jaren. Chapeau!

Om de politici te overtuigen van de noodzaak van dit beleid hoeven we alleen maar alle verschenen berichten, verklaringen en rapporten van de afgelopen maanden te analyseren en beknopt naar voren te brengen. En dan heb ik het nog niet over alles wat gepubliceerd op via internet en de sociale netwerksites.

Maar we zouden alleen maar in herhaling vallen.

Want wat blijkt uit al wat ik de afgelopen maand heb bekeken en gelezen? Al bijna 20 jaar worden voor de camera verklaringen afgelegd door hooggeplaatste mensen uit onze samenleving die de gevaren, verbonden aan het in stand houden van de “war on drugs”, duidelijk naar voor brengen. Met die informatie gebeurt vervolgens helemaal niets.

Mijn punt bij dit alles is: er moet dialoog zijn, we moeten op een respectvolle manier blijven omgaan met ieders visie, maar elke dialoog, elk gesprek moet ooit uitmonden in akties, in concrete handelingen.

Elke keer als men denkt een stap naar voren te hebben gedaan in de modernisering van het drugsbeleid, elke keer als het einde van de tunnel in zicht lijkt te zijn, dan is er telkens toch weer die aanpassing, meestal politiek getint die ten voordele van enkele belanghebbende organisaties en/ of partijen, die maakt dat men weer terug van voor af aan kan beginnen.

Heb ik een pasklare oplossing hiervoor ? Helemaal niet. Het enige dat ik weet is dat er een moment moet komen waarop praat daad word.

Bij gebrek aan wil en durf bij de meeste politici om als eerste de knoop door te hakken die een einde maakt aan de “war on drugs”, lijkt mij het moment aangebroken om als burgers zelf het heft in handen te nemen.

Het is begrijpelijk maar tegelijkertijd spijtig dat niet meer mensen in de verschillende Europese landen proberen om via de oprichting van b.v. Cannabis Social Clubs (CSC) hun standpunt naar voor brengen en duidelijk te maken hoe het gebruik van drugs zou kunnen functioneren en aanvaard worden in de maatschappij .

Dit is een manier om de strijd tegen de “war on drugs” te versterken.

Door: Louis Everaerts