ENCOD BULLETIN 60

Hoewel meer en meer mensen, wetenschappers, politici en intellectuelen erkennen dat het drugverbod een slecht idee is, blijft het beeld dat de gewone burger voorgehouden wordt al tientallen jaren hetzelfde. Drugs beschadigen en doden, en daarom moeten ze verboden worden! In het openbare debat en in de media, is er nauwelijks een stem die dit tegenspreekt. Er is een enorme kloof tussen wat verbodsbestrijders zeggen en wat ‘de mensen’, die de beleidsmakers kiezen, voelen.

Maar waarom negeren de sociale communicatiekanalen dat het verbodsregime wetenschappelijk aantoonbaar niet efficiënt is? Het is een vreemde situatie, niet in het minst omdat journalisten in de westerse democratische landen er prat op gaan dat hun verslaggeving vrij, eerlijk en authentiek is. Kritiek op censurerende landen en overheden wordt niet gespaard.

Graag of niet, het hoofdcriterium bij de publiceerbaarheid van een verhaal is nu eenmaal dat veel mensen het willen lezen, horen of zien. Daarom worden we voortdurend overspoeld met rapporten over gigantische drugvangsten, gepakte misdadigers en snel gewonnen of verloren fortuinen, of over de trieste balans van dood en ziekte van slachtoffers met een verwaarloosbare verantwoordelijkheid die wel zwaar gestraft worden door de wet.

Hoe komt het dat we zelfs niet af en toe eens nieuws krijgen over behaalde doelstellingen van het verbodsbeleid? Waarom worden de wetenschappers en politici die het verbodssysteem in vraag stellen niet gezien of gehoord?

Het is eigenaardig, maar eigenlijk vooral oneerlijk. Vooral als we kijken naar de nieuwsberichten die een vervormd beeld geven van de feiten.

Bij het begin van de zomer 2009 kwam bij een analyse van het Cato Institute over het decriminalisatiebeleid in Portugal aan het licht dat het druggebruik niet was toegenomen. Ook het aantal drugdoden en druggerelateerde ziektes was niet gestegen. Het aantal ziektes nam in bepaalde gevallen zelfs af.

De waarheid kwam snel aan het licht toen bleek dat de cijfers enkel aantoonden dat de middelen, methodes en kwantiteit van bewezen “drugdoden” (door de hervorming van het drugbeleid) in 2007 voor de eerste keer veel nauwkeuriger werden gemeten dan in alle onderzoeken van de voorgaande jaren. Het was onmogelijk om vol te houden dat het aantal druggerelateerde doden was gestegen in het licht van deze bijkomende verklaring, zoals later ook bevestigd werd door de bevoegde overheden, maar het kwaad was al geschied. De vroegere positieve berichtgeving over het succes van de beleidswijziging naar decriminalisatie van druggebruik werd overschaduwt: -“Ja maar … het aantal doden steeg!”

De gewone burger leest vaak niet verder dan de krantenkop. Wie heeft er nog de tijd en de mogelijkheid om wetenschappelijke rapporten uit te pluizen, of zelfs waarheidsgetrouwe berichtgeving te interpreteren? Wie beschikt nog over genoeg wilskracht om de eigen, gebrandmerkte meningen te herzien zonder stimulans?

Ook begrijpen we niet waarom er geen enkele journalist, verdedigers van de waarheid bij uitstek, ingaat tegen de stroom en systematisch de waarheid over drugs publiceert. Vooral omdat ook in deze beroepsgroep regelmatig drugs wordt geconsumeerd!

Ik heb de vraag al aan verschillende journalisten gesteld en tot mijn verbazing wilden velen er gewoon niet op ingaan. Anderen bleven vaag, en verwezen naar de gekende excuses (‘een fout signaal voor de kinderen, het stigma, de angst voor het statusverlies’). Meestal kwam het er op neer dat moeders vandaag nog steeds geen ‘junk’ als schoonzoon willen en bazen er vandaag nog altijd geen willen tewerkstellen. Een aantal antwoorden dan weer dat de media vandaag in handen zijn van bedrijven met sterke commerciële of politieke bindingen en dat er tot nu toe geen interesse is om de discussie op gang te brengen. Maar wie weet wat de toekomst zal brengen!

Een enkeling verklaarde ook dat de geleverde informatie zichzelf tegenspreekt of gewoon verkeerd is, of gebaseerd op theorieën die niet wetenschappelijk bewezen zijn. Hier kunnen wij als activisten een les uit trekken bij onze acties. Het is mogelijk dat we meer energie en moeite moeten steken in onze pogingen om het grote publiek te bereiken, maar alleen als we feiten verstandig openbaar maken. De tijden zijn grondig veranderd. Vandaag is er niemand méér geïnteresseerd in het uitbrengen van het echte verhaal dan wijzelf.

Het verbodsnetwerk is ontegensprekelijk zo sterk uitgebouwd, dat er onder de ontelbare tentakels met hun vele creatieve koppen en hun onuitputtelijke methodes om slachtoffers in de hoek te drijven er ongetwijfeld één bestaat die zeer goed gedijt in de redactielokalen van dit oude continent, met name ijdelheid.

“Ik gebruik en ben zo intelligent en bekwaam dat zelfs mijn baas het niet weet en daarom kan ik mijn job houden in deze oneerlijke, competitieve wereld en kan ik zelfs promoveren!”. Zijn drugs de oorzaak en van respectloosheid? Nee, de drugkwestie is te ernstig om op zo een nutteloze manier verborgen of bedekt te worden.

En zo zitten de activisten, geklemd tussen fundamentalistische conservatieven en onwetende bangeriken, hele dagen te schreeuwen tegen de groteske onrechtvaardigheid en wreedheid van een systeem dat al een halve eeuw doorgaat met miljoenen mensen te martelen, op te sluiten en te doden over heel de wereld.

Zijn we alleen? Onze aantallen groeien elke dag, en onze bewijzen en argumenten nemen toe en worden steviger. Wat we missen is een intensiever contact met elke burger, elk individu. Zij zullen immers stemmen en diegenen verkiezen die het beleid bepalen. Vandaag lukt dat allen maar via mediakanalen. Maar op het moment dat wij onze energie kunnen verenigen en één doel in het vizier houden, kunnen we bergen verzetten.

Ondertussen hebben we geleerd dat maar één moeizame stap per keer kunnen nemen. In dit moeras zijn geen snelle bewegingen of veranderingen mogelijk. Als we onze stappen zetten op een stevige ondergrond, weten we wel dat we er niet op moeten terugkeren en dat de volgende stappen onherroepelijk zullen volgen.

Men vertelt ons dat ondanks alles een 100% nuchtere maatschappij een noodzaak is om juist te kunnen handelen en denken. Maar zal deze droge ascese de bovenhand blijven houden in dit systeem of zal het vroeg of laat in elkaar storten net omdat er geen plaats is voor bewustzijnsveranderende ervaringen en gevoeligheden? De grote utopisten van de 20ste eeuw verdedigden een betere maatschappij waarin ieder mens de vruchten van zijn “soma” kon plukken. Het menselijke brein heeft stimulatie nodig, de loutere bevrediging van de dierlijke drang naar voedsel en overleven is niet voldoende.

Elke samenleving doorheen de menselijke geschiedenis maakte gebruik van minstens één psychoactief middel. Het feit dat ‘gezondheid’ als verstandig principe verworden is tot een rampzalig concept dat opgelegd wordt van boven af, moet dringend nader onderzocht en in vraag gesteld. Misschien niet door iedereen, maar toch minstens door degenen die pretenderen de waarheid te verkondigen op dit gebied. Moeten we echt allemaal stoppen met te roken, drinken, abstraheren, fantaseren, voelen en voorbij de horizon te kijken? Moeten we alles wat onder invloed van drugs is verworven, negeren … ? Moeten we de kwantummechanica opdoeken?

Er is mij ook verteld dat ik niet naïef moet zijn: de grote economische belangen die verdienen aan de drugssmokkel zullen zich zeker niet zonder meer neerleggen bij een verplichte pensionering en het opdoeken van één van hun winstgevendste branches ooit. Zoals in de politiek geld ook hier dat wie de media beheerst, kan dicteren wat de burgers willen.

De drugoorlog zal gevoerd worden in de media door manipulatie achter de coulissen. Zoals in elke strijd voor meer gerechtigheid, is het onze missie om te spreken, te ontkrachten en vooral de waarheid te verspreiden.

Door Jorge Roque (met de hulp van Peter Webster)